{"id":500,"date":"2012-05-17T13:12:25","date_gmt":"2012-05-17T11:12:25","guid":{"rendered":"http:\/\/spqrfaciliteren.wordpress.com\/?p=500"},"modified":"2012-08-29T07:43:39","modified_gmt":"2012-08-29T07:43:39","slug":"creativiteit-hoezo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ricklindeman.nl\/wordpress\/?p=500","title":{"rendered":"Creativiteit: Hoe?Zo!"},"content":{"rendered":"
Tweet<\/a><\/div>

“Le Mieux est l’ennemi du Bien<\/em>” schreef Voltaire<\/a> in zijn Dictionaire Philosophique (1764) Het betere, het perfecte is de vijand van het goede. Ergens kreeg ik dat gevoel bij het behoorlijk goede boek ” Creativiteit: Hoe? Zo!” van Igor Byttebier. De schrijver is verbonden aan het COCD<\/a>. Het is een cursus- en doeboek om creativiteit toe te passen in het dagelijkse leven en in de praktijk.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Het boek is goed opgebouwd. Eerst wordt uitgelegd hoe creativiteit eigenlijk werkt in de hersenen. Door te resoci\u00ebren (vanuit een ander vertrekpunt (boot) terug te redeneren naar het probleem) en flexibel te associ\u00ebren. Hierdoor worden nieuwe verbindingen in de hersenen gelegd, en dat is de basis voor de meeste nieuwe idee\u00ebn.<\/p>\n

Er is ruim aandacht voor de divergerende fasen, met een behoorlijk aantal werkvormen om tot meer idee\u00ebn te komen. Ook basis principes\u00a0 als het uitstellen van je oordeel worden helder uitgelegd. In de convergerende fase komt uiteraard de ‘eigen’ COCD-Box aan de orde, maar is ook ruimte voor de ontwikkeling van idee\u00ebn met een aantal methoden (PMO, Schaven, Syntegreren met de Big 4) die een stapje verder gaan.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Tenslotte is er aandacht voor hoe een organisatie creatief wordt. Dit vind ik het minste stuk van het boek. Het gaat\u00a0mijns inziens teveel uit van een organisatie die er voor open staat. Deze lezer die hier hoop uit put zal volgens mij bij de eerste horde stranden. Hoe het politieke spel gespeeld moet worden leer je niet uit dit boek, maar daar zijn andere boeken<\/a> misschien meer voor bedoeld.<\/p>\n

De schrijfstijl (en opmaak) is wel erg vlot, en gaat mij een beetje voorbij aan belangrijke zaken als bijvoorbeeld voorbereiding, en een goede samenstelling van de groep (Byttebier heeft heel veel vertrouwen in Wilde Ganzen). Maar ja, misschien ben ik ook niet echt meer de doelgroep van dit boek en zullen anderen het een prettige introductie vinden. Toch hoop ik dat de lezers zich dit soort vragen ook gaan stellen. Immers, om nogmaals Voltaire aan te halen: “Je moet mensen niet beoordelen op hun antwoorden, maar op de vragen die ze stellen.”<\/em><\/p>\n

De website en community van het boek vind je hier<\/a>. Kijk op de boekwinkelpagina<\/a> om het te kopen\u00a0<\/em><\/p>\n

 
\n[iframe]<\/p>\n